Demi (19) werd gedwongen opgenomen

'Ik voelde me vooral onbegrepen'

De ouders van Demi lagen in een vechtscheiding. Ze stopte haar emoties weg en kwam in een zware depressie terecht en was suïcidaal. Ze werd uiteindelijk gedwongen opgenomen.

Toen ik 9 jaar oud was, lagen mijn ouders in een vechtscheiding. Er was geen tijd en ruimte voor emoties dus die stopte ik weg. Een jaar later kwam ik erachter dat mijn vader een alcoholprobleem had. Zelf kreeg ik een steeds negatiever zelfbeeld en ik kon mijn gevoelens niet goed meer uiten. Het gevolg was dat ik in een depressie terechtkwam die, toen ik klaar was met de middelbare school, uitgroeide tot een zware depressie met suïcidaliteit. Ik vertelde aan niemand wat er met me aan de hand was. Ik wist het zelf ook niet echt.

Onbegrip

Mijn moeder begreep niet wat er mis was en hierdoor kregen we veel ruzie. Ze sleepte me mee naar de huisarts. Ik vertelde de huisarts dat er niks aan de hand was en dat ik geen hulp wilde. De huisarts ging hiermee akkoord. Mijn moeder heeft toen zelf een psycholoog voor mij geregeld. Ik ging hier wel heen, maar ook hier vertelde ik eigenlijk niks. Uiteindelijk trok mijn moeder het niet meer en heeft me uit huis gezet. Ik was ten einde raad en deed een suïcide poging. Ik kwam in het ziekenhuis terecht. Er is een psychiater bij gehaald en die heeft besloten dat ik opgenomen moest worden.

Dwangopname

Ik werd opgenomen in een kliniek van GGnet. Hier ging ik steeds meer achteruit en werd met spoed gedwongen opgenomen. Na meer dan een jaar werd ik overgeplaatst naar een nabij gelegen zorginstelling van Jeugdzorg. Hier heb ik een half jaar gezeten tot ik 18 jaar werd. De strenge aanpak werkte niet voor mij. Ik voelde me vooral onbegrepen. De hulpverleners wisten niet goed hoe ze met mijn situatie om moesten gaan. Mijn gemoedstoestand verergerde. Ik kon bij niemand terecht en belandde daardoor al gauw weer in een crisis.

'Ik klom langzaam weer omhoog'

Uiteindelijk ben ik beschermd gaan wonen. Vanaf dat moment ben ik meerdere malen in een zware crisis geraakt en heb dus ook weer een aantal crisisopnames gehad. Dit was in de kliniek waar ik al eerder had gezeten. Uiteindelijk ben ik in behandeling gegaan bij GGnet in Apeldoorn en hier heb ik de hulp weten te accepteren en ben ik mijn leven weer op gaan bouwen. Dankzij de goede ondersteuning, en een verpleegkundige van de kliniek die mij begreep, klom ik langzaam weer omhoog. Er was veel aandacht voor mij en er werd rekening gehouden met mijn karakter en voorkeuren. Dat heeft enorm geholpen.